Cinéma Madiana

Gisteren ging ik naar de film, voor het eerst sinds ik hier ben komen wonen. Ik heb het heel lang uitgesteld – waarom weet ik niet precies. Omdat ik schrik had dat ik er niks van zou snappen? Of omdat ik het idioot vind dat al die films gedubd zijn? Geen idee. Maar gisteren ging ik zodus naar de film.

Na een heus gevecht op de parking voor een plekje (alles is hier een gevecht, vooral als er auto’s aan te pas komen), kom ik eindelijk toe in de inkomhal. Boven de kassa’s hangen posters met de films die ze spelen. Er is meer keuze dan ik had verwacht, en de bioscoop is ook veel groter dan ik had gedacht. Twaalf zalen, dat is niet weinig voor zo’n klein eiland, toch?

Ik kies voor de film “Entre les murs” die onlangs de gouden palm op het festival van Cannes heeft gewonnen. Die kreeg goeie kritieken, dus dat is al een begin. Aan de kassa blijkt echter dat ze deze film vandaag niet spelen, althans niet op dit uur. Dus moet ik weer naar de posters om een nieuwe film te kiezen. Even twijfel ik om rechtsomkeer te maken, maar besluit dan om toch maar te blijven, en de film “La loi et l’ordre” te zien, met Al Pacino en Robert de Niro. Vraag me niet wat de originele titel van de film is – ik heb er werkelijk geen idee van.

Onderweg naar de zaal koop ik nog een zak popcorn – voor die ene keer dat ik naar de bioscoop ga, wil ik popcorn. Uiteraard zit ik helemaal in de achterste zaal. Hoe ik het klaarspeel, ik weet het niet, maar op de een of andere manier kies ik onbewust altijd voor de film die ze in de achterste zaal spelen. Het is trouwens vreemd hoe het hele complex erg gelijkend is met de bioscopen in België. De kassa’s, het snoepwinkeltje, de prijzen (duur toch tegenwoordig, zo’n avondje film), zelfs het ticketje. Zou er zoiets bestaan als universele standaarden voor de filmvertoning? Ik vraag het me af.

Toegekomen in de zaal, kies ik een plaatsje naast twee meisjes met twee kindjes bij zich, dat lijkt me wel veilig. Knabbelend van mijn popcorn lach ik naar het kleine jongentje naast me, en vind mezelf geweldig slim. Je weet immers nooit welke ongure types er ronddwalen in de bioscoop. Een kwartier later, de film is nog maar net begonnen, is mijn narcisme alweer helemaal voorbij, en vind ik mezelf een stomme geit. Het jongentje kan niet stil zitten, zit heel de tijd lawaai te maken en moet om de 10 minuten gaan plassen. Zou ik verhuizen? Toch maar niet – stel dat ze denken dat ik niet naast hen wil zitten (wat eigenlijk ook wel het geval is, maar goed).

Ik blijf dus maar zitten en kijk naar de film. Een beetje vreemd wel, zo’n gedubde film. De stem van de Franse Pacino komt aardig in de buurt, maar die van de Niro in de verste verte niet. Trouwens, wat doen de dove mensen hier, vraag ik me af? Er zal toch ook een dovengemeenschap zijn op de Antillen. Die kunnen het wel schudden. Misschien moet ik ze contacteren en tot opstand aanzetten. Voor originele versie met ondertiteling. Zijn we meteen van die geforceerde de Niro vanaf.

Tot mijn verbazing begrijp ik zo goed als alles van de film. Nu ja, heel moeilijk is dat niet. Geweld, seks en drugs – dat begrijpt iedereen. Hoewel… dat kleine jongentje..? Wat doet die hier eigenlijk? Het volgende moment staat Robert de Niro in een cirque-du-soleil-achtige houding met een veel (tè) jongere actrice. Bijna leg ik mijn hand op de ogen van het jongentje, maar bedenk me net op tijd. Stel dat ie bijt? Of misschien bijt zijn mama wel (of is het toch z’n grote zus?). In elk geval, dit is toch niks voor kinderen. Zou ik een opmerking maken..? Toch ook maar niet.

De film was nul. Misschien dat het jongentje er wat aan vond (ik hoop het ten zeerste, anders heeft hij ècht al te veel gezien voor zijn leeftijd). Ik ga naar huis. Volgende week kom ik terug. Voor een andere film en op een later uur. Wanneer er geen kleine jongentjes zijn.