Du pain et des jeux

Heel lang geleden, toen de dieren nog konden praten, er nog geen internet bestond, en er nog indianen op de Caraiben woonden, heette Martinique niet Martinique, maar Madinina, eiland van bloemen. Wat mij betreft, hadden ze het echter evengoed ‘vogeleiland’ kunnen noemen, want het zit hier vol vogels.

De schattigste en meest populaire onder de vogels, is de kolibrie. Je ziet hier dan ook vaak van die plastic kokertjes hangen, waarin suikerwater wordt gegoten om de kolibrietjes te lokken (je kan ze het best vergelijken met ‘wespenvangers’ maar dan mooi versierd met rode plastic bloemen, en niet met het doel om de dieren in kwestie te verzuipen). Ik moet heel dringend zo’n drinkbakkie op mijn terras hangen, en zoals zovele dingen staat het al een tijdje op mijn to-buy list, maar er komt steeds weer wat tussen (schoenen), dus voorlopig moet het maar zonder.

Omdat ik toch een beetje leven op mijn terras wil, heb ik een andere manier gevonden om vogels te lokken, namelijk de goeie ouderwetse broodkruimels. Kolibries komen er niet direct op af (dikke snobs zijn het), maar wel straatvogels – een soort kruisingen tussen merels en mussen – de underbirds (veel meer mijn ding).

Zoals elk weekend ontbijt ik uitgebreid, en hou nog wat brood over. Al gauw krijgt een eerste vogel in de gaten dat ik broodkruimels (brokjes zijn het eigenlijk) op mijn terras heb gelegd. Hij gaat ertussen zitten en pikt in eentje, hupt naar de volgende en pikt ook daar eens in. Zo gaat het een tijdje verder tot ie de perfecte kruimel te pakken heeft, en gaat er dan parmantig mee op de tafel zitten, smullend van zijn zorvuldig uitgekozen hapje. Het duurt niet lang, of een tweede vogel komt op de reling zitten, en dat zint de eerste vogel niet. Hij laat de kruimel voor wat het is, vliegt op de indringer af om hem te verjagen, maar nog voor ie het goed en wel beseft, zit vogel 2 al op de tafel, klaar om in zijn brokje te bijten.

In een mum van tijd is mijn tafel omgetoverd tot een arena. Daar zitten ze, de twee vogels, als kemphanen tegenover elkaar. Vleugels gespreid, kopje laag tegen de grond, nekpluimen recht overeind, bekje wijd opengesperd. Traag draaien de vogels rond elkaar. Vogel 1 haalt als eerste uit, maar vogel 2 weet de aanval handig te ontwijken. De tweede is wel raak. Een fractie van een seconde staat vogel 2 te wankelen, maar al gauw herpakt ie zich. Dan breekt de strijd los. Onder luid gekwetter (“ik ga hem opeten!”), wordt de ene klap na de andere uitgedeeld.

Ondertussen loopt de reling stilaan vol met andere vogels, die pikkend van de meegesmokkelde kruimels, de vechters toejuichen. “PIEP – PIEP – PIEP – PIEP!” schalt het over mijn terras. Vogel 1, aangemoedigd door het publiek, gaat nu nog harder te keer. Vogel 2 kan nauwelijks nog stand houden, en gaat enkele tellen later tegen de vlakte. Uitgeput maar voldaan zet de overwinnaar zijn poot op de nek van de verliezer. Hij kijkt de toeschouwers aan, wachtend op hun pollice verso. Heel even blijft het stil...

“Genoeg!” schreew ik, en smijt mijn terrasdeuren open. Verschrikt vliegen de vogels op. Het brood is op, maar die ene kruimel op tafel ligt er nog. Ik wil hem naar het arme vogeltje gooien, maar die heeft lak aan mijn medelijden, en vliegt vol trots weg.