Oktober, reeds bijna november. Ondertussen ga ik naar het eerste half jaar dat ik op Martinique woon. Je zou denken dat ik nu wel alles heb geregeld wat er moet geregeld zijn qua officiele documenten, basisvoorzieningen, noem maar op. Wel, guess again, want dat is zodus niet het geval. Ongelooflijk hoe moeilijk en ingewikkeld alles hier is. Een tijdje terug waren er de electriciteitsproblemen (misschien deels mijn fout, volwassen worden betekent onder andere het kunnen toegeven van je fouten, niet?) maar de voorbeelden zijn legio en vaak kan ik alleen maar toekijken (meestal zeer verbaasd en vol ongeloof).
Het meest frappante (en verontrustende) is de sécurité sociale – zeer belangrijk. Iets wat je zo snel mogelijk in orde wil krijgen, zeker in een land waar iedereen rondrijdt als een bende achternagezeten gekken. Mijn eerste poging dateert van mei 2008. Toen ik me uitschreef in Belgie had ik een papier gekregen als bewijs dat ik altijd correct ingeschreven was geweest, en waardoor ik overal in Europa automatisch zou kunnen overschakelen (lang leve de EU!). Vol goeie moed meldde ik me bij de ‘Caisse Générale de Sécurité Sociale Martinique’. Al snel werd me duidelijk gemaakt dat enkel dat papier niet voldoende was. Informerende bij de goeie oude CM, bevestigden ze dat het document in kwestie overal in Europa aanvaard wordt, maar dat er wel eens moeilijkheden opduiken met… juist – Frankrijk.
Toen ik terugbelde naar de CGSSM, met de vraag wat ik dan wel moest doen, vertelden ze me dat ik eerst en vooral een domicilie nodig had om me te kunnen aanmelden. Leek me niet onlogisch, dus ik zette de boel even op hold. In juli was ik dan officieel verhuisd, en waagde een tweede poging. Toen kreeg ik een hele lijst met documenten die ik moest inleveren vooraleer ze mijn dossier konden openen: een kopie van mijn identiteitskaart en van mijn paspoort, mijn arbeidscontract, een bewijs van mutatie (van Maersk Belgie naar Maersk Frankrijk), drie loonbrieven, mijn huurcontract, een betalingsbewijs van drie maanden huur, én een electriciteitsrekening op mijn naam. “Hoezo,” vroeg ik, “hebt u dan geen geboorte-akte nodig, een medisch gezondheidsattest en misschien nog een bewijs van goed gedrag en zeden?” (De vrouw aan de balie vond het niet grappig.) Maar goed, verzamelen geblazen dus!
Enkele dingen waren gemakkelijk bijeen te rapen, andere hadden iets meer tijd nodig (drie maanden dus). Toen ik dan de ganse boel netjes in een kaftje had gestoken, mét checklist en gesorteerd met paperclipjes (wie durft er nu nog beweren dat ik niet georganiseerd ben!), stuurde ik de boel aangetekend op. Twee weken later had ik nog steeds geen antwoord. Dus ik belde. Opnieuw. Om te vragen of ze al nieuws voor me hadden. Ik had een vriendelijke man aan de lijn. “Wanneer hebt u uw dossier opgestuurd mevrouw?” “Toch al twee weken geleden ongeveer.” “Maar mevrouwtje, zo kort nog maar! Belt u over twee maanden nog eens terug, we hebben een beetje achterstand.” Ik probeer uit te leggen dat ik in Belgie al geruime tijd niet meer gedekt ben, en dat ik redelijk ongerust ben, je weet maar nooit wat er kan gebeuren, zoals een auto-ongeval bijvoorbeeld. “Geduld mevrouw, geduld. Het komt heus wel in orde. Alleen niet vandaag. En morgen waarschijnlijk ook niet. Maar wees ondertussen best voorzichtig.” De grapjas.
Geduld dus. Nu moet ik zeggen, ik beschik over een heleboel kwaliteiten, goeie kwaliteiten zelfs, maar geduld zit daar niet tussen. Al gauw schakelde ik dan maar over op de aloude-methode-voor-het-in-orde-krijgen-van-overheidsproblemen: stalking! Drie weken lang belde ik minstens 1 keer per dag om te informeren naar mijn dossier. Resultaat: vorige week zat mijn ‘attestation’ in de bus. Dit bewijst nog maar eens: de aanhouder wint. HA!
Dat is dan geregeld, maar momenteel worstel ik nog met mijn internet-connectie. Na alle bovenvermelde documenten eveneens aan France Telecom te hebben voorgelegd (“WAT??” was ook mijn eerste reactie), kreeg ik eindelijk een telefoonlijn. En mocht ik uiteraard nog eens een tweede afspraak maken voor de internetconnectie, want neen, alles in één keer is zo gemakkelijk, zo saai eigenlijk. Niet goed voor de tewerkstelling. Uiteraard werkt internet niet, en nu blijkt dat mijn telefoonnummer niet bestaat (het werk nochtans prima, ik bel er op los, geloof me maar). “Kom binnen twee weken nog maar eens terug mevrouwtje. Als het dan nog niet werkt, dan zullen we er eens naar kijken…” AAARRGHHH!!!
Nu goed, internet is een luxeprobleem, daar ga ik mee akkoord. Dus tot dan zit ik laat op kantoor, om alles te schrijven wat ik wil schrijven, pas de soucis. Maar aan iedereen die dacht dat de Belgische bureaucratie niet te evenaren is… Doe me een plezier, en probeer het eens in Frankrijk!
PS: Soortgelijke ervaringen? De ‘Wie Doet Beter’-wedstrijd is bij deze geopend. Hoofdprijs: een gratis verblijf op de Caraiben!
Het meest frappante (en verontrustende) is de sécurité sociale – zeer belangrijk. Iets wat je zo snel mogelijk in orde wil krijgen, zeker in een land waar iedereen rondrijdt als een bende achternagezeten gekken. Mijn eerste poging dateert van mei 2008. Toen ik me uitschreef in Belgie had ik een papier gekregen als bewijs dat ik altijd correct ingeschreven was geweest, en waardoor ik overal in Europa automatisch zou kunnen overschakelen (lang leve de EU!). Vol goeie moed meldde ik me bij de ‘Caisse Générale de Sécurité Sociale Martinique’. Al snel werd me duidelijk gemaakt dat enkel dat papier niet voldoende was. Informerende bij de goeie oude CM, bevestigden ze dat het document in kwestie overal in Europa aanvaard wordt, maar dat er wel eens moeilijkheden opduiken met… juist – Frankrijk.
Toen ik terugbelde naar de CGSSM, met de vraag wat ik dan wel moest doen, vertelden ze me dat ik eerst en vooral een domicilie nodig had om me te kunnen aanmelden. Leek me niet onlogisch, dus ik zette de boel even op hold. In juli was ik dan officieel verhuisd, en waagde een tweede poging. Toen kreeg ik een hele lijst met documenten die ik moest inleveren vooraleer ze mijn dossier konden openen: een kopie van mijn identiteitskaart en van mijn paspoort, mijn arbeidscontract, een bewijs van mutatie (van Maersk Belgie naar Maersk Frankrijk), drie loonbrieven, mijn huurcontract, een betalingsbewijs van drie maanden huur, én een electriciteitsrekening op mijn naam. “Hoezo,” vroeg ik, “hebt u dan geen geboorte-akte nodig, een medisch gezondheidsattest en misschien nog een bewijs van goed gedrag en zeden?” (De vrouw aan de balie vond het niet grappig.) Maar goed, verzamelen geblazen dus!Enkele dingen waren gemakkelijk bijeen te rapen, andere hadden iets meer tijd nodig (drie maanden dus). Toen ik dan de ganse boel netjes in een kaftje had gestoken, mét checklist en gesorteerd met paperclipjes (wie durft er nu nog beweren dat ik niet georganiseerd ben!), stuurde ik de boel aangetekend op. Twee weken later had ik nog steeds geen antwoord. Dus ik belde. Opnieuw. Om te vragen of ze al nieuws voor me hadden. Ik had een vriendelijke man aan de lijn. “Wanneer hebt u uw dossier opgestuurd mevrouw?” “Toch al twee weken geleden ongeveer.” “Maar mevrouwtje, zo kort nog maar! Belt u over twee maanden nog eens terug, we hebben een beetje achterstand.” Ik probeer uit te leggen dat ik in Belgie al geruime tijd niet meer gedekt ben, en dat ik redelijk ongerust ben, je weet maar nooit wat er kan gebeuren, zoals een auto-ongeval bijvoorbeeld. “Geduld mevrouw, geduld. Het komt heus wel in orde. Alleen niet vandaag. En morgen waarschijnlijk ook niet. Maar wees ondertussen best voorzichtig.” De grapjas.
Geduld dus. Nu moet ik zeggen, ik beschik over een heleboel kwaliteiten, goeie kwaliteiten zelfs, maar geduld zit daar niet tussen. Al gauw schakelde ik dan maar over op de aloude-methode-voor-het-in-orde-krijgen-van-overheidsproblemen: stalking! Drie weken lang belde ik minstens 1 keer per dag om te informeren naar mijn dossier. Resultaat: vorige week zat mijn ‘attestation’ in de bus. Dit bewijst nog maar eens: de aanhouder wint. HA!
Dat is dan geregeld, maar momenteel worstel ik nog met mijn internet-connectie. Na alle bovenvermelde documenten eveneens aan France Telecom te hebben voorgelegd (“WAT??” was ook mijn eerste reactie), kreeg ik eindelijk een telefoonlijn. En mocht ik uiteraard nog eens een tweede afspraak maken voor de internetconnectie, want neen, alles in één keer is zo gemakkelijk, zo saai eigenlijk. Niet goed voor de tewerkstelling. Uiteraard werkt internet niet, en nu blijkt dat mijn telefoonnummer niet bestaat (het werk nochtans prima, ik bel er op los, geloof me maar). “Kom binnen twee weken nog maar eens terug mevrouwtje. Als het dan nog niet werkt, dan zullen we er eens naar kijken…” AAARRGHHH!!!Nu goed, internet is een luxeprobleem, daar ga ik mee akkoord. Dus tot dan zit ik laat op kantoor, om alles te schrijven wat ik wil schrijven, pas de soucis. Maar aan iedereen die dacht dat de Belgische bureaucratie niet te evenaren is… Doe me een plezier, en probeer het eens in Frankrijk!
PS: Soortgelijke ervaringen? De ‘Wie Doet Beter’-wedstrijd is bij deze geopend. Hoofdprijs: een gratis verblijf op de Caraiben!
3 opmerkingen:
Misschien moet je onze Quickkie maar eens uitnodigen om daar één en ander te vereenvoudigen.
Dat is toch wat hij van zichzelf het beste vindt. Maar of dat ook klopt...?
A.S.
Hip Hap Hop!
Frankrijk op z'n kop!
Je had nog kunnen vragen of ze je bibliotheekkaart wilden zien, het boek 'zelfverminking voor dummies' konden lenen en er OP HUN EIGEN KOP MEE WILDEN SLAAN!
En als de auteur van dat boek ietwat respect heeft voor de wetenschap waarover hij tracht te berichten, dan is het een kloeffer van 1748 pagina's met relief in de harde kaft.
En... MEP!
Daaaag bewustzijn...!
x
Kater
Nog eens twee weken later...:
EINDELIJK internet@home!
Moest toch even gemeld worden vond ik...
Een reactie posten