Een uurtje of wat later stap ik aan boord van de Aquabulle I. Na een eindje varen langs de kust, komen we aan bij de koraalriffen waar de meeste vissen zitten. We krijgen een foldertje met foto’s en de namen van alle zeebeesten die we kunnen tegenkomen. Aandachtig turend probeer ik de vissen te herkennen, maar pas nadat enkele kindertjes samen in koor ‘Sergent Major’ en ‘Chirurgien Bleu’ uitroepen, heb ook ik uiteindelijk door dat ze niet hun toekomstige carrierepad aan het bespreken zijn, maar dat ze het over de voorbijzwemmende vissen hebben. Het spelletje begint me al gauw te vervelen (voornamelijk omdat ik duidelijk niet kan winnen), en al kijkend naar al die krinkelende winkelende waterdinges dwalen mijn gedachten af.Stel dat we in een echte duikboot zaten, en 20.000 mijlen onder zee werden aangevallen door een reuzeinktvis. Met een obsessieve kapitein die halsstarrig weigert me te laten gaan. En me hele dagen zeewier laat eten, jekkie. Nee, dan toch maar liever de Disney-Nemo. Zwemmen tussen de surf-dudes schildpadden, Alzheimer-vissen en vegetarische haaien. Hihi. Of tussen de snorkels! Vroeger op de speelplaats wou ik altijd Kitty zijn. Want die All Star vond ik wel een bijzonder hippe en stoere kerel, en heel stiekem was ik er toch een beetje verliefd op. Hoewel, toch misschien een beetje saai die snorkels, het loopt ook altijd goed af bij hen. Ik heb liever iets meer dramatiek.
Marinedrama, dat is de kleine zeemeermin! De kleine zeemeermin wilde op het land leven om bij haar prins te kunnen zijn. Zou ik in de zee willen leven voor een knappe zeemeerman? Zo’n stoere zeebink die alle gevaren van de waterwereld trotseert lijkt me wel wat. En dan neem ik een zingende rode krab als huisdier. Plots krijg ik een flashback van een vriendje dat kuste als een vis. Iekes. Dag fantasie. Nee, groot gelijk had die Ariel. Geef mij ook maar een knappe landman. Eentje die lekker kan kussen.
2 opmerkingen:
Over de bloemetjes en de visjes
Ik heb het eens opgezocht, mijn beste Roselyne, kussen als een vis bestaat niet. Vissen kussen niet, vissen openen en sluiten hun bekje.
De enige beesten ter wereld die volgens mij geen last hebben van zondag saaidag, zijn vissen. Zij hebben geen last van short time memory. Hun geheugen beperkt zich tot de laatste 30cm die ze olijk en onschuldig hebben afgelegd tussen de linker- en rechterkant van het aquarium, waarna ze - verrukt van de ontdekking van dit onvermoede universum opnieuw naar de andere kant zigzaggen. Gelukzakken !
Het leven is voor deze olijkerds een aaneenschakeling van 4 seconden durende verrukkingen waarna ze op een bepaalde dag toch roemloos en ietwat onnozel doodgaan. Maar kussen, dat hebben ze dus NIET gedaan.
Overigens zijn er verschillende manieren om vissen te vangen, zoals je wellicht weet. De eerste bestaat erin je een kilo of 4 vakliteratuur aan te schaffen, die vervolgens bij het nuttigen van bij voorkeur hogegistingbieren diagonaal door te nemen zodat je na 3 maanden door het leven gaat met een welvaartsbuikje en daarmee tegelijk voor sommige vrouwen een bijzonder aantrekkelijke partij schijnt te worden. Maar ik wijk af : je koopt vervolgens voor honderden euro's professioneel materiaal in, schaft je middels het nuttigen van ettelijke lagegistingbieren in de plaatselijke visclub je vergunning aan waarna je officieel de Belgische viswateren mag behoeden voor wildgroei. Het buikje is inmiddels indrukwekkend aangezwollen tot zelfs de eerder genoemde categorie van vrouwen het nu echt wel voor bekeken houdt (c'est un ivrogne, d'ailleurs ça se voit rien qu'à sa trogne). Maar om kort te gaan : je vangt geen kloten.
De tweede manier kan ik aanraden : je gaat op reis naar Karinthië met je kinderen, reserveert een gezellig restaurantje waar de forel nog ambachtelijk wordt gekweekt en waar je vooral per maïskorrel een school uitgehongerde forellen op je aas ziet afstomen. Je haalt boven en knuppelt vervolgens tot groot jolijt van de kinderen met de bijgeleverde stok de hersens van bovengehaald specimen tot moes. Nooit staat een mens dichter bij de natuur dan op zo'n moment.
Waarmee ik wil zeggen, mijn beste Roselyne, geniet van je filet van gestoomde barracuda, want het vlees van deze vis is zonder enige twijfel stressloos wit en zou zich naar mijn idee best met een frisse, springerige witte wijn, bijvoorbeeld uit Californië laten combineren.
Smakelijk.
Dat bedoel ik ook net, het openen en sluiten van het bekje. En toen kon ik alleen maar denken aan een vis.
Trouwens lieve Bart, ik heb helemaal geen zin om vissen te vangen. Ik wil er alleen maar een onderwaterreggae-bandje mee oprichten, want vissen zijn heel muzikaal en het zijn goeie dansers. Enkel de dreadlocks ontbreken nog. Maar met wat zeewier kan daar vast een mouw aan gepast worden.
Een reactie posten