Saison cyclonique

Ik heb een ochtendhumeur. Elke dag. Niet elke dag even erg, maar wel elke dag, en met een gemiddelde van laat ons zeggen 7/10. Nog voor ik mijn ogen open doe, weet ik al hoe het met me gesteld is en welke score mijn ochtenhumeur die dag haalt. Deze ochtend is het een ruime 11/10. Midden in het orkaanseizoen, een cycloon van categorie 5 op de schaal van Saffir-Simpson boven mijn bed.

Op dagen zoals deze, sta ik niet meteen op. Met mijn ogen dicht blijf ik in bed liggen, wachtend, hopend dat de storm zal gaan liggen, wat bovendien vaak lukt. Meestal ben ik na een half uurtje terug bij de gemiddelde 7/10. Voorwaarde is wel dat niemand me stoort, want dat is nefast. Extra voeding voor de orkaan.

Mijn ouders dachten vroeger altijd dat ik me had overslapen, en dat is nog niet veranderd, zo blijkt. Op dit moment is mijn vader op bezoek, en is hij het die vol goeie bedoelingen (en heel veel moed) op mijn deur komt kloppen. Ik hoor hem al aankomen. “Waag het niet!” denk ik bij mezelf, “loop gewoon door, als je leven je lief is. Doe het niet!” KLOPKLOPKLOP. “Hoe haalt hij het in zijn hoofd? Ok, gewoon negeren, die gaat wel weer weg.” 3 seconden stilte. KLOPKLOPKLOPKLOP. “JA PAPA, IK BEN WAKKER” brul ik, en schrik heel even van mijn eigen onvriendelijkheid, een gevoel dat nog geen seconde later weer genadeloos van de kaart wordt geveegd. Mijn dag is om zeep, het heeft geen zin om nog te proberen er iets aan te doen, dus sta ik maar meteen op. Op minder dan een kwartier ben ik vertrekkensklaar, en spurt ik naar mijn auto, hopend dat er ergens een monsterfile staat, zodat ik de komende uren verzekerd ben van rust en kalmte en niemand die me stoort. Het zit me niet mee vandaag. Geen file.

Onderweg zet ik de radio aan. De meeste radiostations spelen hier enkel zouk. Zouk is de plaatselijke muziekstijl en is een mix van afrikaanse ritmes, R&B en met een vleugje rap. Niet meteen mijn ding. Gelukkig heb ik een radiostation gevonden dat “europese” muziek speelt. Behalve vandaag dus. “Saint Valentin, le quatorze Fevrier…” jengelt een man op een zeemzoet melodietje. “Het is AUGUSTUS” schreeuw ik “HOU GODVERDOMME JE BEK!” De radio gaat weer uit. De andere bestuurders beginnen raar naar me te kijken, en het kan me niet schelen wat ze van me denken. Ze moeten me maar met rust laten. Iedereen weet dat ze me ‘s morgens met rust moeten laten. Zelfs mijn broer, die mijn beste vriend is en een van de weinigen die me in een mum van tijd de slappe lach kan bezorgen, kijkt wel uit zijn ogen als hij me ‘s morgens tegenkomt. Nee, ik kan weinig mensen verdragen ‘s morgens vroeg, behalve…

Mijn telefoon rinkelt. Ook dat nog. Het is Yves, dus ik neem op. “Hoi”, zegt ie, “hoe gaat het vandaag met je?”. “Ik heb een ochtenhumeur” brom ik. “Dat hoor ik. Hoe komt het?” Dus ik vertel, over mijn ellendige ochtend en over de zouk en waarom niemand me met rust kan laten, en het regent bovendien, en waarom verhuis ik in godsnaam naar de andere kant van de wereld als het hier toch regent, en de martiniquais kunnen niet autorijden, en iedereen is stom en de wereld is slecht. “Zo.”, zegt ie. “Ja”, jammer ik. Tenminste iemand die me begrijpt. “Hoe gaat het met jou?” vraag ik. “Goed.” Hij is aan het werk en vertelt over de schippers, en al hun wilde verhalen. Ik ben gek op wilde verhalen. “Echt waar?” vraag ik om de twee zinnen en “nee, dat kan toch niet!” en “meen je dat serieus?”. Ik ga helemaal op in het verhaal en zie alle intriges zo voor me. Geweldig vind ik het. “Zo lief, ik moet weer aan het werk”, zegt ie plots. “Nog een fijne dag he”. “Ja”, zeg ik, “jij ook”. We leggen in en ik zie dat ik ondertussen op de parking van het werk sta. Ik stap uit. De zon schijnt. Heel even doe ik mijn ogen dicht en glimlach.

Ik? Een ochtenhumeur? Hoe kom je erbij?