Pas de rhum, pas de prière

Een blog beginnen is één ding, hem onderhouden is iets anders. Al een hele week pieker ik me suf over wat deze keer te schrijven - zo veel spannende dingen gebeuren hier namelijk niet. Na een heleboel verfrommelde kladjes, besluit ik het over een andere boeg te gooien en te schrijven over iets typisch van Martinique. Elke plaats ter wereld, hoe klein ook, heeft immers zijn eigen specialiteit, zo ook Martinique. En die van Martinique is… Juist. Rum.

Om in de goeie sfeer te komen en de nodige inspiratie op te doen, schenk ik me alvast een glaasje rum in. Niks beters om een werkstuk te staven, dan een case-study. Als rasechte Martiniquaise heb ik ondertussen al een aantal goeie flessen rum in huis, van zowel verschillende merken als van verschillende jaartallen. Zelf verkies ik de Royal Ambré van Saint James, een ‘rhum paille’, wat wil zeggen dat hij 18 maanden in een eikenhouten vat heeft gerijpt, en zoals de naam het zegt, strogeel van kleur is. Deze rum leent zich bovendien uitstekend tot het maken van een goeie ‘ti punch. De ‘ti punch is voor Martinique wat pastis is voor Frankrijk: het wordt gedronken op elk uur van de dag, voornamelijk door mannen (en door mij!) en is ook erg verfrissend. De basis is uiteraard rum, aangelengd met een beetje sap van een uitgeperste limoen en suikersiroop. De echte Martiniquais drinken het zonder ijs, maar gezien de tropische temperatuur heb ik zelf toch liever met. Zo ook op dit eigenste moment, en voor de handigheid deze keer met een rietje.

De beste rum ter wereld vind je hier, zo wordt gezegd. Martinique heeft een heuse rum-route: over het hele eiland liggen verschillende distillerieën verspreid, die je kan bezoeken en waar je rum kan gaan proeven. Allemaal heb ik ze nog niet bezocht, maar wel de belangrijkste. De mooiste is zonder twijfel l’habitation Clément. Het landgoed is adembenemend mooi: prachtige tuinen, afgewisseld door oude gebouwen en opslagplaatsen vol vaten rum, met als kers op de taart de woning van de oprichter. Helemaal ingericht met koloniale meubelen en oude schilderijen, is het de parel van de rum-route. In 1991 vond hier trouwens een ontmoeting plaats tussen George Bush sr. en Président Mitterand in het kader van de Golfoorlog. Ik ken slechtere plaatsen voor een partijtje Stratego.

Mijn favoriet is echter de distillerie van Saint James in Sainte-Marie. Naast de gedocumenteerde uitleg over ‘the making of’ is er een grappig museum met oude reclamecampagnes van Saint James, waarin – geloof het of niet - de rum wordt aangeprezen als sportdrank. Je vindt er ook een aantal relikwieën van voor, tijdens en na de grote vulkaanuitbarsting van 1902, zoals glazen flessen die helemaal vervormd werden door de hitte van de lava. Het leukste van het hele bezoek is echter “les rails de la canne a sucre”, een oud treintje dat zich een weg baant door de plantages. Heerlijk vind ik het om tjokkend tussen het groen, helemaal weg te dromen…

Buiten is het broeierig heet. Ik zit op de trein en staar naar buiten. Ik draag een lange witte jurk met linten, een hoed en een parasol. Zwarte mannen blinkend van het zweet, rooien de geblakerde stengels suikerriet die werden afgebrand om slangen en spinnen te verjagen. Ze werken ritmisch en zingen creoolse liederen. Ossen trekken zware karren vol rietsuiker. Het hout kreunt onder het gewicht. Tussen al de bedrijvigheid rijden opzichters op bruine paarden. Eentje van hen komt naast de trein rijden, en groet me. “Bonjour Mademoiselle”, zegt hij, terwijl hij zijn hoed afneemt. Ik glimlach en knik terug. De mensen langs de kant van de weg stoppen en wuiven naar me. Ze lachen. Ik wuif en lach terug. De trein tuft voort.

SLUUURP SLUUUUUUUURRRRRP.

Mijn glas is leeg. Tijd voor een refill. Op Martinique geldt: “Pas de rhum, pas de prière”. Vrij vertaald: Geen inspiratie zonder rum.